اطم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (ع مص) دست خود را گزیدن. (از ذیل اقرب الموارد). گزیدن چنانکه دست خود را(1). (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || افکندن چنانکه پلیدی خویش را. (منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد). || تنگ ساختن دهانهء چاه را. (منتهی الارب) (از ذیل اقرب الموارد از لسان العرب). || بند کردن و قفل کردن در را. (منتهی الارب).
(1) - در منتهی الارب این معنی ذیل اَطَم آمده است.