اطوق

«لغت نامه دهخدا»

[اِطْ طَوْ وُ] (ع مص)(1) پوشیدن طوق. (از متن اللغه). تَطَوُّق. (اقرب الموارد) (متن اللغه). رجوع به تطوق شود.
(1) - بقلب و ادغام. (از اقرب الموارد).