اطهاء

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) اطهاء مرد؛ مهارت یافتن وی در صناعت خویش. (از اقرب الموارد). زیرک و رسا گردیدن در پیشه و کار. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء)(1). || ماهر شدن در صناعت آشپزی. (از متن اللغه).
(1) - در ناظم الاطباء بغلط اطهار چاپ شده است.