اطیر

«لغت نامه دهخدا»

[اِطْ طَیْ یُ] (ع مص) فال بد زدن. (از متن اللغه). تطیر. (اقرب الموارد) (از متن اللغه) (منتهی الارب): «و قالوا اطیرنا بک». (قرآن 27/47)؛ گفتند: فال بد می زنیم بتو. و ابوالفتوح آرد: و اصل اطیرنا تطیرنا بوده است... و تطیر(1) تشأم باشد و اصل کلمه تفاؤل باشد بطیر و آنچه طریقه و عادت عرب است در سانح و بارح. (تفسیر ابوالفتوح چ علمی ج7 ص419).
(1) - در متن، تطهیر غلط است.