اعتبار ماندن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ دَ] (مص مرکب)پایدار بودن ارج و ارزش چیزی. باقی بودن اعتبار :
ز بسکه داشتی ای گل همیشه خوار مرا
نماند پیش کسان هیچ اعتبار مرا.
فغانی شیرازی (از ارمغان آصفی).