اعتماد بستن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ بَ تَ] (مص مرکب)تکیه کردن. اعتماد کردن. وثوق و اطمینان داشتن :
جهان بر آب نهاده ست و زندگی بر باد
بر آب و باد کجا اعتماد کس بستست.
سعدی.