اعتمید

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (از ع، مص) تکیه کردن بر پشت و وثوق و اطمینان. (ناظم الاطباء). همان اعتماد است که در فارسی الف ممال به یا شده است :
گذشت آن کز آن چرخ با اعتمید
چو شب دور باشی ز روز سفید.
اثیر اخسیکتی.
که دایم چو دارای با اعتمید
شتابد سویم چون بمقصد امید.
اثیر اخسیکتی.