«لغت نامه دهخدا»
[اِ زِ قُرْ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) معجزه بودن قرآن و خرق عادت بودن آن. - علم اعجازالقرآن؛ مولی ابوالخیر این علم را از فروع علم تفسیر شمرده و گفته است: گروهی در این علم تصنیفاتی دارند که از جملهء آنان خطایی و رمانی و رازی هستند. (از کشف الظنون).