اعداشکن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ شِ کَ] (نف مرکب) شکنندهء دشمن. آنکه خصم در هم شکند :
دین پرور و اعداشکن
روزی ده و دشمن فکن.ناصرخسرو.