اعدامال

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (نف مرکب) اعدامالنده. کوبندهء اعدا. دشمن کوب :
امین دولت و دین یوسف بن ناصر دین
برادر ملک شاه بند اعدامال.فرخی.
آفرین گویان چو گویند آفرین در هر دیار
بر قلج طمغاج خان آن شاه اعدامال باد.
سوزنی.