«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عِذی، بمعنی کشت دشتی که از باران آب خورد. دیم. دیمی. (از منتهی الارب) (از معجم البلدان ذیل کلمهء ذره): و زروعها اعذاء و یسمون الاعذاء العثری و هو الذی لایسقی. (معجم البلدان ذیل کلمهء ذره). و زروعهم و مباطخهم اعذاء. (معجم البلدان ذیل بغ شور). و زروعها [ زروع فلسطین ] اعذاء الا نابلس فان بها میاهاً جاریه. (یادداشت مؤلف).