«لغت نامه دهخدا»
[اَ ذِ بَ] (ع اِ) جِ عذاب. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جِ عذاب، بمعنی هر چیز که بر انسان سخت آید و او را از مقصود بازدارد. (از اقرب الموارد).