«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ عَرش، بمعنی تخت و سریر پادشاه و تخت رب العالمین و سقف خانه، و رکن چیزی و جز آن. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از اقرب الموارد). و رجوع به عَرش شود. || جِ عُرش، بمعنی استخوان نزدیک حلق که زبان را برپا دارد و گوشتپاره ای دراز در یک سوی گردن یا در بن گردن یا جای شیشهء حجامت و جز آن. (از منتهی الارب) (از اقرب الموارد). و رجوع به عُرش شود.