«لغت نامه دهخدا»
[اَ شا] (اِخ) ربیعه بن یحیی بن معاویه از بنی تغلب و از شاعران معروف عصر اموی است که به «اعشی تغلب» شهرت داشت. او در نواحی موصل بدنیا آمد و سپس بشام رفت و به دربار ولیدبن عبدالملک پیوست و او را مدح گفت و صله و انعام گرفت و تا آخر عصر عمر بن عبدالعزیز در حیات بود. (از اعلام زرکلی).