اعقر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ قَ] (ع ن تف) عاقرتر. عقیم تر.
- امثال: اعقر من بغله. (یادداشت بخط مؤلف).
|| (ص) جمل اعقر؛ شتر دندان ریخته. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). شتری که دندان آن ریخته باشد. مؤنث: عَقراء. ج، عُقر. (از اقرب الموارد).