«لغت نامه دهخدا»
[اَ یُ] (ع اِ) جِ عَین، بمعنی چشم. اَعیان. عُیون. (منتهی الارب). جِ عین. (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی). و رجوع به اعیان شود.
