«لغت نامه دهخدا»
[اَ یَ نِ طَ] (اِخ) ظاهراً همان اعین بن اعین بن اعین است. رجوع به این کلمه در همین لغت نامه و عقدالفرید ج 2 ص 307 و عیون الاخبار ج 3 ص 162 شود.
