اغ

«لغت نامه دهخدا»

[اُ] (اِ صوت) صدائی که در حین استفراغ از گلو برآید. (فرهنگ نظام): صدای اغ بچه را شنیدم، دویدم بیرون شانه هایش را گرفتم مبادا بر زمین افتد. (فرهنگ نظام). و رجوع به اغ اغ شود.
- اُغ زدن؛ در حال استفراغ و قی از گلو صدا دادن. و مشتقات مصدر مذکور تمام استعمال می شوند: فلان دارد اغ می زند. (از فرهنگ نظام).