«لغت نامه دهخدا»
[اَ تَ] (ع ص) آنکه سخن پیدا نتواند گفت. ج، غُتم. (منتهی الارب) (آنندراج). آنکه سخن هویدا نگوید. ج، غتم. (مهذب الاسماء نسخهء خطی). آنکه سخن ناپیدا گوید. (یادداشت بخط مؤلف). آنکه هیچ چیز را بفصاحت نیارد. یقال: رجل اغتم و قوم غتم و اغتام و امرأه غتماء. (از اقرب الموارد).