اغلف

«لغت نامه دهخدا»

[اَ لَ] (ع ص، اِ) هر چه در غلاف باشد. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). آنچه در غلاف باشد. (ترجمان القرآن ترتیب عادل بن علی). || قلب اغلف؛ دل که حفظ چیزی نکند، گویی که بغلاف فروپوشیده است. ج، غُلف. (ناظم الاطباء) (منتهی الارب) (آنندراج). و منه قوله تعالی: «قلوبنا غلف»(1). (منتهی الارب). || مرد بی ختنه. (آنندراج). ختنه ناکرده. (مهذب الاسماء نسخهء خطی) (تاج المصادر بیهقی): رجل اغلف؛ مرد بی ختنه. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). و فی الحدیث: «اختنوا اولادکم... فان الارض تضج الی الله من بول الاغلف». (مکارم الاخلاق طبرسی). || زندگانی فراخ. (آنندراج): عیش اغلف؛ زندگانی فراخ. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || شمشیر غلاف کرده. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || چرک گوش. || تراش ناخن. (آنندراج).
(1) - قرآن 2/88.