اغید

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع ص، اِ) گیاه نازک دوتا و کژشده از نرمی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). گیاه نرم دوتاشده. (از اقرب الموارد). || جای بسیارگیاه. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مکان پرگیاه. (از اقرب الموارد). || خواب آلودهء گردن کژکرده. (منتهی الارب) (آنندراج). خواب آلودهء گردن کج کرده. (ناظم الاطباء). غنودهء خوابناک که گردن او کج شده باشد. (از اقرب الموارد). و منه قوله: سقوا بصباب الکری الاغید. فانما اراد الکری الذی یعود منه الرکب غیداً لان الغید انما یکون فی المتجسم و الکری لیس بجسم». (اقرب الموارد). || نرم. متمایل. دوتاشده. ج، غید. (ناظم الاطباء). نعت از غَیَد. فهی غَیداء. ج، غید. (از اقرب الموارد).