افتقار آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ وَ دَ] (مص مرکب)عجز و نیاز آوردن. اظهار احتیاج کردن :
ما عشق ترا بیادگار آوردیم
بر خاک تو عجز و افتقار آوردیم.