افرازه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ زَ / زِ] (اِ) شعلهء آتش. فتیله. (از فرهنگ جهانگیری) :
کنم ز آتش طبع تو افرازه بلند
ز آفرین تو اگر باشد افروزهء من.سوزنی.
نرم گشته به بوس و لابهء من
گرم گشته به افرازهء من.سوزنی.
- آتش افرازه؛ افرازندهء آتش. آتش زنه. آنچه آتش را فروزد.