افزون بین

«لغت نامه دهخدا»

[اَ] (نف مرکب) افزون بیننده. آنکه هر چیز بیش بیند. کسی که همه چیزها را دو برابر بیند :
گفت استاد آن دو شیشه نیست رو
احولی بگذار و افزون بین مشو.مولوی.