افسوس ریختن

«لغت نامه دهخدا»

[اَ تَ] (مص مرکب)افسوس فروریختن. طنز گفتن. تمسخر کردن :
وگر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس
ز حقهء دهنش چون شکر فروریزد.
حافظ (از آنندراج).