افسون گری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ گَ] (حامص مرکب) عمل افسونگر. سحر. جادو. (فرهنگ فارسی معین). ساحری. (ناظم الاطباء) :
چه عمریست کو را بچندین خطر
به افسونگری برد باید بسر.
نظامی (از آنندراج).
|| شغل مارگیری. || خواندن افسون. (ناظم الاطباء).