«لغت نامه دهخدا»
[اَ شُ رَ / رِ گَ] (ص مرکب)عصار. (ضیاء). روغن گیر و عصار را گویند. (هفت قلزم). آنکه شربت افشره میگیرد. کسی که شیره و عصارهء میوه و نبات میگیرد. و رجوع به افشره شود.