«لغت نامه دهخدا»
[اَ ضَ لُدْ دی](اِخ) محمد بن ناماوار مکنی به ابوعبدالله است. وی از مشاهیر حکماء و اطباء اسلام بود و در علوم شرعی و غیره ید طولایی داشت. او در اواخر عمر بمنصب قاضی القضاتی مصر رسید و به سال 646 ه . ق. درگذشت. (از قاموس الاعلام ترکی). سیوطی در حسن المحاضره آرد: محمد بن ناماواربن عبدالملک خونجی فیلسوف بود و بسال 590 ه . ق. متولد شد و در علوم اوایل وحید عصر گردید. و در آخر عمر پس از عزل شیخ عزالدین عبدالاسلام قاضی القضاه سرزمین گردید. سیوطی گوید: این از عجایب است که امام ائمهء شرق و غرب و شیخ الاسلام را از منصب قضا معزول سازند و مردی فیلسوف را بجای او منصب قضا دهند، باید از گردش روزگار عبرت آموخت. او در پایان اضافه میکند که خونجی در رمضان سال 642 ه . ق. درگذشت(1). از تألیفات او است: 1 - شرح مقالهء ابن سینا. 2 - مقاله فی الحدود والرسوم. 3 - کتاب الجمل فی علم المنطق. 4 - کشف الاسرار فی الطبیعی. 5 - الموجز، فی المنطق. 6 - ادوارالحمیات. (از حسن المحاضره فی احوال مصر والقاهره) (قاموس الاعلام ترکی). و رجوع به تاریخ الخلفا و فهرست آن و عیون الاخبار ج 2 صص120 - 121 شود. (1) - چنانکه ملاحظه می شود در سال وفات وی اختلاف است.