افگنده

«لغت نامه دهخدا»

[اَ گَ دَ / دِ] (ن مف) افکنده. همان افکنده بمعنی انداخته شده و ساقط شده و پرت شده، گسترده، حذف شده، از شمار خارج گشته است. رجوع به افکنده شود :
ز کشته نبد جای گشتن بجنگ
ز برف و ز افگنده شد جای تنگ.فردوسی.
یکی رزمشان کرده شد همگروه
زمین شد ز افگنده بر سان کوه.فردوسی.