«لغت نامه دهخدا»
[اَ] (ع اِ) جِ فَنّ، بمعنی حال و گونه. || جِ فَنَن، بمعنی شاخ درخت. (آنندراج) (منتهی الارب). شاخهای درخت. (کنز از غیاث اللغات). شاخسار. شاخه ها. (یادداشت مؤلف).