افیونگر

«لغت نامه دهخدا»

[اَفْ گَ] (ص مرکب) افیون ساز. درست کنندهء افیون :
اینت افیونگر است و آنت شکرگر
هر دو به خاک اندرون برابر و مقرون.
ناصرخسرو.