«لغت نامه دهخدا»
[اِ] (ع اِ) وقاء. آنچه بدان چیزی را نگاه دارند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || سپر. (مهذب الاسماء). || (مص) ناخوش داشتن طعام و شراب را به سبب علتی. (منتهی الارب).