اقبیه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ یَ] (ع اِ) جِ قباء. (منتهی الارب) (دهار) (ناظم الاطباء) :
شد گونه گونه تاک رز چون پیش بند رنگ رز
اکنونت باید خز و بز گرد آوری و اقبیه(1).
منوچهری.
(1) - ن ل: اوعیه.