اقحوان

«لغت نامه دهخدا»

[اُ حُ] (ع اِ) قُحوان. بابونج. بابونه. (منتهی الارب). رجل الدجاجه. کرکاش. مقارجه. بابونک. بابونق. (یادداشت مؤلف). شجرهء مریم. کافوریه. جِ اقاحی. اقاح. (منتهی الارب). در تاج العروس آمده: اقحوان بابونج [ بابونه ] است نزد عجم و قُرّاص است نزد عرب. (تاج العروس). کافور اسپرم. (مهذب الاسماء) :
ز بان و ارغوان و اقحوان و ضیمران نو
جهان گشته است از خوشی بسان لات و العزی.
منوچهری.