اقدر

«لغت نامه دهخدا»

[اَ دَ] (ع ص) کوتاه گردن پست قد. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (آنندراج). || اسب که پایش بجای دست افتد در رفتار و یا اسب که بر جای سزاوار بیندازد پا را یا پایهایش از دست ها درگذرد. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد) (آنندراج). || (ن تف) تواناتر و قادرتر: اولی الناس بالعفو، اقدرهم علی العقوبه. (حدیث از حضرت علی علیه السلام).