«لغت نامه دهخدا»
[اَ رَءْ] (ع ن تف) اسم تفضیل از قرائت. مقری تر. خواننده تر. داناتر بقرآن. آشناتر بقرائت قرآن و علوم آن. قال ابن کثیر: کان الصدیق اقرء الصحابه؛ ای اعلمهم بالقرآن. (تاریخ الخلفاء سیوطی ص29).