اقرع

«لغت نامه دهخدا»

[اَ رَ] (ع ص، اِ) کل. (مهذب الاسماء) (آنندراج) (غیاث اللغات) (شرح نصاب). مرد کل [ کچل ] که موی سر او بعلتی افتاده باشد. (آنندراج) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || ج، قُرع. قرعان. (مهذب الاسماء) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (منتهی الارب). || نوعی از مار موی ریخته. || شمشیر نیکوآهن. || الف اقرع؛ هزار کامل و تمام. || عود اقرع؛ چوب پوست بازکرده. || مکان اقرع؛ جای سخت و درشت. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد). || قدح اقرع؛ کاسهء سوده بسنگ ریزه تا آنکه ظاهر شده باشد طرائق و نگار آن. (منتهی الارب) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).