اقسنقری

«لغت نامه دهخدا»

[اَ سَ قُ] (ص نسبی) آقسنقری:
نسل اقسنقری مؤید از او
اب و جد با کمال ابجد از او.
نظامی.
رجوع به آقسنقری شود.