«لغت نامه دهخدا»
[اَ صَ] (ع ص) آنکه نیمهء دندان او شکسته باشد. (آنندراج). نیمهء دندان پیشین شکسته. (منتهی الارب). شکسته دندان. دندان پیشین از نیمه فراشکسته. (تاج المصادر بیهقی) (مهذب الاسماء). آنکه دندانش نیمه شکسته باشد به پهنا. مؤنث آن قصماء. ج، قُصم. (از اقرب الموارد). رجوع به اقصف شود. || آنکه یک شاخ او شکسته باشد. (آنندراج). || آنکه ساق وی شکسته باشد. (ناظم الاطباء).