اقضی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ضا] (ع ن تف) نعت تفضیلی از قضا. قاضی تر و اعلم باحکام قضاوت.
- اقضی القضاه [ اقضی القضات ]؛ قاضی تر از قاضیان، یعنی آن قاضی که در مرتبهء قضا بالاتر از قاضیان باشد. (غیاث اللغات) (آنندراج). این مقام مقامی پست تر از مقام قاضی القضاه بوده است. (تجارب السلف ص329) :
اقضی القضاه حجه الاسلام زین دین
کاثار مجد او چو ابد باد مستدام.خاقانی.
ای بسا کوردل که از تعلیم
گشت اقضی القضاه هفت اقلیم.نظامی.
و رجوع به قاضی القضاه در همین لغت نامه شود. || حکم کننده تر. (آنندراج) (غیاث اللغات). باحکم تر. بافرمان تر. (ناظم الاطباء). || کاربرتر. (یادداشت مؤلف): اقضی من الدرهم.