«لغت نامه دهخدا»
[اَ فَ] (ع ص) فروهشته گردن یا سطبرگردن. || آنکه بسر انگشتان پای راه رود و دو پاشنه اش بزمین نرسد. || مرد فربه دست و فربه پای و کوتاه انگشتان. || ستور که بسر سم وی خمیدگی باشد در رفتن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج).