اکبان

«لغت نامه دهخدا»

[اِ] (ع مص) بازداشتن زبان خود را از کسی. گویند: اکبن لسانه عنه. (ازمنتهی الارب) (ناظم الاطباء). بازداشتن زبان را. (آنندراج) (از اقرب الموارد).
- اکبان لسان از کسی؛ بازداشتن زبان را از او. (یادداشت مؤلف).