اکتناء

«لغت نامه دهخدا»

[اِ تِ] (ع مص) اکتنا. کنیت کردن خود را. (از تاج المصادر بیهقی) (منتهی الارب) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج) (از اقرب الموارد). مکنی شدن به کنیتی. صاحب کنیت شدن. (یادداشت مؤلف). || کنایه کردن از چیزی به چیزی: اکتنی بکذا عن کذا. (ناظم الاطباء). کنایه کردن به چنین از چنین. (منتهی الارب). کنایه کردن. (آنندراج) (تاج المصادر بیهقی).