اکم

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ] (ع اِ) جِ اَکَمَه. (متن اللغه) (اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).(1) جِ اکمه به معنی پشته بلند از یک سنگ. (آنندراج). رجوع به اکمه شود.
(1) - در ناظم الاطباء به سکون کاف آمده است.