اکمک

«لغت نامه دهخدا»

[اَ مَ] (ترکی، اِ) نان. (یادداشت مؤلف) :
تن گرچه سو و اکمک از ایشان طلب کند
کی مهر شه به اتسز و بغرا برافکند.خاقانی.