اکمنه

«لغت نامه دهخدا»

[اَ کَ مَ نَهْ] (از اوستایی، اِ)(1) اک منه. اندیشهء پلید (در برابر وهومنه «بهمن»). (از مزدیسنا و ادب پارسی ص163). به معنی بدمنش است. (از فرهنگ ایران باستان ص74). برخی از محققان کلمهء اکوان [ نام دیوی در شاهنامه ] را محرف «اکومان» و «اکومنه» دانند به معنی روان پلید. (از مزدیسنا و ادب پارسی ذیل ص163 از فرهنگ شاهنامه).
(1) - Aka-Manah.