«لغت نامه دهخدا»
[اَ کَ مَ نَهْ] (از اوستایی، اِ) اکومن. صورتی از اکمنه (کلمهء اوستایی) به معنی روان پلید که برخی از محققان اکوان [ دیو ] را محرف آن دانند. (از مزدیسنا و ادب پارسی ذیل ص163). رجوع به اکمنه شود.