اکهی

«لغت نامه دهخدا»

[اَ ها] (ع ص) مردی که به روی او کلف باشد. || گنده دهن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج) (از اقرب الموارد). || بددل سست. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). بددل. (مهذب الاسماء). ترسوی ناتوان. (از اقرب الموارد). || سنگ بی شکاف و بی رخنه. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || (اِخ) صخره اکهی؛ نام کوهی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).