«لغت نامه دهخدا»
[اَ اِ مُ بِلْ اِ] (ع جملهء اسمیه) نیکوئی کردن بکامل کردن آنست. این جمله را هنگامی گویند که کسی نیکی از دیگری دیده و انتظار بیشتری دارد.
