البلاء للولاء

«لغت نامه دهخدا»

[اَ بَ ءُ لِلْ وَ / وِ] (ع جملهء اسمیه) بلاء از آن موالیانست. گویا مأخوذ است از حدیث: ان الله تعالی یجرب عبده بالبلاء کما یجرب احدکم ذهبه بالنار... رجوع به احادیث مثنوی چ فروزانفر ص54 شود. و این جمله را در مورد تسلیت کسانی گویند که نازله بر آنها وارد شده است و خواهند که خاطر او خرسند شود که چون مورد لطف پروردگار بوده بلا بر او رسیده است بخاطر امتحان وی نظیر:
اگر با دیگرانش بود میلی
چرا ظرف مرا بشکست لیلی.